جدّ اعلاى او : مير عبد الرزّاق از سادات مشهور به كرامت و ملجأ ارباب حاجات و مستجاب الدعوة بوده كه در سال 1132 ق يك سال قبل از حمله افاغنه از سبزوار به اصفهان آمده و در اين شهر سكونت نموده است . مير ابو صالح فرزند مير عبد الرزّاق نيز از اجلّه سادات و علماى زمان خود بوده . فرزندش : مير محمد اسماعيل ، عالم كامل و فقيه جليل ، امام جماعت مسجد شاه اصفهان و داراى تأليفاتى چون : رساله در غسل ارتماسى ، رساله در تحقيق برج عقرب ، رساله در تجويد و اصول دين و كتابى در ادعيه بوده است . مير محمد باقر بن مير محمد اسماعيل نيز از علماى بزرگ عصر و ملجأ و پناه ضعفا و ارباب حاجت و امام جماعت مسجد شاه و مدرّس مدرسه ميرزا مهدى بوده و مدرسه مزبور به جهت ايشان و به امر او بنا گرديده ، و چنانچه از وقف نامه آن استفاده مىشود ، در سال 1198 ق وى مجتهدى مسلّم و صاحب كرامت و مستجاب الدعوة و مورد احترام و قبول علماى آن زمان بوده است . « 1 » وى داراى تأليفاتى بوده و علاوه بر تموّل و ثروت دنيوى ، هفت فرزند پسر داشته كه همگى از علما و فضلاى زمان خود بوده اند . از جمله : 1 . مير محمد صادق ، امام جماعت و واعظ مسجد شاه كه مورد احترام سلاطين زمان بوده و سلسله سادات مير محمدصادقى منسوب به او مى باشند . از آثار او : « جارح العينين » فى مصيبة مولانا ابى عبدالله الحسين عليه السلام كه آن را به نام فتحعلى شاه نگاشته « 2 » و « عين الدموع » در دست است . « 3 » 2 . مير محمد اسماعيل ، از علماى بزرگ اصفهان و مصدر خدمات اجتماعى ، صاحب رساله در وحدت وجود ، و رساله در نقل موتى به مشاهد مشرّفه .

--> ( 1 ) . ارشاد المسلمين ، سيد عبد الله ثقة الإسلام ، نسخه خطى . ( 2 ) . الذريعة ج 5 ص 20 . نسخه اى از اين كتاب به خط برادرش مير محمد اسماعيل در كتابخانه شخصى مرحوم حجة الاسلام والمسلمين سيد ابوالحسن مرتضوى كرونى موجود است . ( 3 ) . الذريعة ج 15 ص 371 .